Skala Ballinga

Skala Ballinga służy do pomiaru cukru w roztworze, a jej autorem jest czeski chemik Karel Josef Napoleon Balling. Opracowana w 1843 roku skala jest najstarszą metodą pomiaru stężenia rozpuszczonych substancji stałych, którą stosowano przede wszystkim do badania zawartości cukru w brzeczce podczas warzenia piwa. Wykorzystywana jest również w przemyśle winiarskim.

1 stopień Ballinga odpowiada 1% zawartości ekstraktu wagowego (a dokładniej gęstości roztworu cukru w temperaturze 20°C, zawierającego 1% cukru wagowo), tzn. 10 g cukru na 1 kg roztworu. Stopnie Ballingasprawdza się przy pomocy areometru Ballinga. Szklane urządzenie wyskalowane w skali Ballinga informuje o zawartości sacharozy oraz jest stosowane nie tylko w piwowarstwie, ale też przetwórstwie owocowo-warzywnym.

W jakim celu określa się stopnie Ballinga? Zbieranie pomiarów Ballinga pomaga w ustaleniu stężenia brzeczki, co pozwala na monitorowanie procesu fermentacji (cukry są przekształcane w alkohol, więc ich stężenie maleje). Stopnie Blg umożliwiają w ten sposób oszacowanie końcowej zawartości alkoholu w piwie oraz służą kontroli jakości produktu.

Skala Blg była modyfikowana przez kolejnych naukowców, którzy starali się uściślić otrzymywane wyniki. Zajęli się tym Adolf Ferdinand Wenceslaus Brix (skala Brixa) i Fritz Plato (skala Plato). Mimo że występują w nich pewne różnice, to skale stosuje się zamiennie, zakładając, że 1° Blg = 1° Plato. W europejskim piwowarstwie wykorzystuje się obecnie przede wszystkim skalę Plato, jednak czasami nadal można spotkać się ze skalą, m.in. w przemyśle winiarskim.